poniedziałek , Październik 15 2018
Home / Okiem aparatu / Harley-Davidson WR – Klasyczna amerykańska wyścigówka

Harley-Davidson WR – Klasyczna amerykańska wyścigówka

Na motocyklach takich jak ten ścigano się w Ameryce tuż przed wybuchem II Wojny Światowej i w pierwszych latach po jej zakończeniu.

Tekst i zdjęcia: Lech Wangin

Złota era amerykańskich wyścigów motocyklowych przypada na lata 20. ubiegłego wieku. To właśnie wtedy powstał legendarny fabryczny zespół Harleya zwany „Wrecking Crew”. Wyścigi odbywały się na wielkich drewnianych owalach, gdzie maszyny przypominające rower z potężnym, huczącym i ziejącym ogniem silnikiem osiągały prędkości ponad 200 km/h. Producenci motocykli angażowali się mocno w wyścigi, a to oznaczało, że fabryczne wyścigówki stały się z czasem bardzo drogie. Producentom było to nawet na rękę, bo wiadomo było, że nikt spoza zespołów fabrycznych nie będzie miał szansy na sukces. Po serii wypadków śmiertelnych drewniane tory ustąpiły miejsca torom ziemnym. Tak narodził się dirt track. Później nadeszły lata 30., a wraz z nimi Wielki Kryzys. W nowych warunkach firmy zmieniły podejście do sportu. Powołano klasę C, w której rywalizowały motocykle bazujące na modelach seryjnych. Chodziło o to, by wyścigi stały się bardziej dostępne dla szerszego grona motocyklistów i żeby przy okazji firmy mogły czerpać ze sportu korzyści marketingowe bez konieczności utrzymywania kosztownych profesjonalnych zespołów wyścigowych. Ponieważ pod koniec lat 30. głównymi graczami na amerykańskim rynku motocyklowym były firmy Harley-Davidson i Indian, regulamin klasy C ułożono tak, by pasował obu producentom. Wyścigówki Indiana bazowały na modelu Scout, Harleya zaś na modelu WL (wyścigowy nosił oznaczenie WLDR). Były to więc, jak na amerykańskie warunki, motocykle małe, napędzane dwucylindrowymi widlastymi dolnozaworowymi silnikami o pojemności 750 ccm. W 1941 roku pojawił się model WR, będący następcą WLDR. Wybuch wojny przerwał sportową rywalizację, ale po wojnie entuzjaści motocyklizmu z radością powrócili do ścigania. Sportowa rywalizacja odbywała się na płaskich torach owalnych (Flat Track), torach z zakrętami w obie strony i hopkami (TT) i wyścigach szosowych. Do wszystkich tych dyscyplin używano tego samego motocykla, lekko go tylko modyfikując w zależności od charakterystyki danej dyscypliny. Konstrukcja wyścigowego modelu WR opiera się na cywilnej siedemsetpięćdziesiątce WL, a wprowadzone zmiany miały na celu obniżenie masy i zwiększenie mocy. Wprawni tunerzy potrafili wyciągnąć z silnika, którego cywilna wersja osiągała 25-27 KM moc do 40 KM. Biorąc pod uwagę, że WR ważył około 160 kg, jazda nim, nawet dzisiaj, może być emocjonująca. Szczególnie jeśli uświadomimy sobie, że trzystopniową skrzynię obsługuje się ręcznie, sprzęgło uruchamia się nożnym pedałem i motocykl nie posiada przedniego hamulca. Na Flat Tracku nie był potrzebny, do zawodów TT i wyścigów szosowych montowano przedni hamulec.

Motocykl widoczny na zdjęciach wyjechał z warsztatu Custom Riders w podwarszawskim Piasecznie i jest dość wierną repliką wyścigowego Harleya z lat czterdziestych ubiegłego wieku. Silnik ma oryginalne, to znaczy stare harleyowskie kartery i cylindry. Głowice pochodzą z modelu WLDR. Całe wnętrzności silnika są nowe. Wał korbowy dzięki dłuższemu skokowi, tzw. stroker, pozwala zwiększyć pojemność skokową do 830 ccm. Jest on produktem amerykańskiej firmy Truett & Osborn Cycle. W cylindrach zamontowano większe tuningowe zawory i sprężyny amerykańskiej firmy Sifton, która produkowała takie zawory już w czasach młodości modelu WR. Karmieniem silnika zajmuje się gaźnik Linkert M51 pochodzący z tak zwanego „Spuchlaka” czyli dolnozaworowego Harleya o pojemności 1200 ccm. W przeciwieństwie do oryginału, który miał instalację sześciowoltową, tu zastosowano dwunastowoltowy aparat zapłonowy Mallory. Motocykl nie posiada prądnicy ani alternatora. Rama jest współczesną polską replika ramy modelu WL. Błotniki, kierownicę i wąski wyścigowy zbiornik paliwa wykonano w Polsce na wzór oryginalnych elementów ze starych wyścigowych Harleyów.  Na osiemnastocalowych kołach spoczywają opony Avon Speedmaster. Widelec Springer – również współczesna replika starego harleyowego widelca został wyposażony w amortyzator cierny nożycowego typu. Były one powszechnie stosowane w motocyklach wyścigowych w latach trzydziestych. Maszyna jest w świetnej kondycji mechanicznej i tylko czeka na udział w zawodach klasyków.

 

Bibliografia:

  • Horst Rösler „Harley-Davidson Forever Mythos auf zwei Rädern” HEEL Verlag GmbH 2012
  • Tod Rafferty “Encyklopedia Harley-Davidson 1903 – 1997 Historia amerykańskiej legendy model po modelu” Le Marco Poland 1997

Artykuł pochodzi z numeru 5/2016.

Sprawdź także

Honda CX 500 po delikatnym customizingu

Prezentowany motocykl należy do Bartka Prosta. Bartek ukończył warszawski AWF, jednak od lat nie pracuje …

Dodaj komentarz